Sep 11, 2011

က်ေနာ္ သိမ္းထားခ်င္တဲ့ အမွတ္တရမ်ား

လြန္ခဲ့တဲ့ တစ္ႏွစ္ကပါ။
အဲ့ဒီညက လမင္း သာတယ္.. ။
ၾကယ္ေတြလဲ စံုုတယ္..။
ရာသီဥတုု က မ်က္ႏွာၾကည္လင္ေနတဲ့ အခ်ိန္ဆိုုပါေတာ့။
စကၤာပူဆိုုတဲ့ ကြန္ကရစ္တိုုက္ခန္းေသးေသးေလးေတြရွိတဲ့ ျမိဳ႕က တိတ္ဆိတ္ေနတဲ့ ညတစ္ညေပါ့။
လူရိုုင္းေတြ .. ဗံုုတစ္လံုုးကိုု ပယ္ပယ္ႏွယ္ႏွယ္ တီးေနသလို က်ေနာ္ ရင္ေတြခုုန္ေနခဲ့တယ္။
ခဏေနေတာ့ သူမ ( ေနာင္တစ္ခ်ိန္မွာ က်ေနာ့္ရဲ႕ အလင္းနတ္သမီး ျဖစ္လာခဲ့တယ္ ) က်ေနာ္ေစာင့္ေနတဲ့ ေနရာကိုု
ဆင္းလာခဲ့တယ္။ အစေတာ့ က်ေနာ့္ကိုု မၾကည့္ဘူး ေခါင္းငံုု႕ေနတယ္။ ေနာက္ေတာ့ ရဲရဲတင္းတင္း ေမာ့ၾကည့္တယ္။
သူမ မ်က္လံုုးက မဲနက္၀ိုုင္းစက္ေနတာ။ ႏွင္းအထပ္ထပ္ကိုု ထိုုးခြဲပစ္လိုုက္တဲ့ လမင္းရဲ႕ အလင္းမ်ိဳးနဲ႕ ေတာက္ပေနတာ။
က်ေနာ္ တုုန္လႈပ္သြားခဲ့တယ္။ အရွိန္ျပင္းျပင္းနဲ႕ ၀င္ေဆာင့္ခံလိုုက္ရသလိုု က်ေနာ္ 'အင့္' သြားခဲ့တယ္။
"ဘာျဖစ္လိုု႕လဲ" တဲ့ သူမက
က်ေနာ့္က "ခင္မ်ား မ်က္လံုုးေလး သိပ္လွတယ္လိုု႕"
အဲ့လိုုနဲ႕ က်ေနာ္တိုု႕ ႏွစ္ေယာက္ရဲ႕ ဇာတ္လမ္းက ရီေ၀ေ၀ ေလး စ ခဲ့တယ္။

ဘီလူးတစ္ေကာင္ရဲ႕ စႏၵယားလက္သံေတြနဲ႕ အတူ က်ေနာ္ အိပ္မေပ်ာ္ဘူး။
က်ေနာ့္ အေတြးေတြထဲမွာ သူမက ဘုုရင္မခ်ည္းပဲ လုုပ္သြားတယ္။ က်ေနာ္ ေသတာေပါ့။ သံသရာမွာ ကပ္စြဲဦးမယ့္
သံေယာဇဥ္မ်ိဳး သူမနဲ႕ က်ေနာ္နဲ႕ ၾကားမွာ တျဖညး္ျဖည္းနဲ႕ .. ရစ္ပတ္ခ်ည္ေႏွာင္ .. ။

"ပံုု႕" က်ေနာ္က သူ႕ကိုု ေခၚလိုုက္တယ္.. သူမ က
"အစ္ကိုု ဒီမွာၾကည့္ . ပံုု႕ စကၠဴခ်ိဳးထားတဲ့ ႏွင္းဆီပန္းေလးေတြ လွလား "
ခပ္သြယ္သြယ္လက္ေခ်ာင္းေလးေတြ .. တီထြင္ ဆန္းသစ္နိုုင္မႈေတြ .. အႏုုပညာဟာ သူ႕မ လက္ေခ်ာင္းေတြထိပ္မွာ မီးလိုုပြင့္ေနတယ္ေလ။ သိပ္ကိုု အံ့ၾသစရာေကာင္းတဲ့ ေကာင္မငယ္ေလး ေပါ့။
သူမက ေျပာေသးတယ္ ..
"ပံုု႕ က ဘာ နကၡတ္နဲ႕ ယွဥ္ပီး ေမြးလာတဲ့ လူလဲ မသိဘူးေနာ္" တဲ့။ က်ေနာ္ ေျဖပါတယ္ ..
"လမင္း ေသ လိုု႕ ၀င္စားတာ ျဖစ္ရမယ္ " လိုု႕ ။

အဲ့လိုုနဲ႕ . က်ေနာ္နဲ႕ သူမ. ျမဴမႈန္ေတြ ေ၀့၀ဲေနတဲ့ ညေတြမွာ.. ကစားကြင္းေတြထဲ အတူေဆာ့ခဲ့ၾကတယ္။
Only love သီခ်င္းကိုု တေမ့တေမာ နားေထာင္ခဲ့ၾကတယ္။
တစ္ေယာက္လက္ တစ္ေယာက္တြဲပီး လမ္းမီးတိုုင္ေတြ ေအာက္မွာ က ခုုန္ခဲ့ၾကတယ္။
ဒါေပမယ့္ ( က်ေနာ့္ရဲ႕ မရင့္က်က္မႈေၾကာင့္ျဖစ္ခဲ့ရတဲ့ ) သူမနဲ႕ က်ေနာ္ ရန္ေတြလဲ ျဖစ္ခဲ့ၾကတယ္။
အဲ့ဒါဟာ.. က်ေနာ့္ ကမာၻကိုု ေမွာင္သြားေစမယ့္ နတ္ဆိုုးတစ္ပါးမွန္း က်ေနာ္ အသိေနာက္က်ခဲ့တယ္။

၀င္ခံရရင္ က်ေနာ္က အက်င့္သိပ္မေကာင္းဘူး. ဘယ္ေနရာမွာ မေကာင္းလဲ ဆိုုေတာ့. သံေယာဇဥ္တြယ္လြယ္တယ္.
အေျပာင္းအလဲ ျမန္တယ္။ ဒါမယ့္ တစ္ခ်ိန္ထဲမွာလဲ အစြဲအလမ္းၾကီးတယ္။ သိပ္ေၾကာက္ဖိုု႕ ေကာင္းတဲ့ ေကာင္ေပါ့။
သူမက " ပံုု႕ အမုုန္းဆံုုးက မိန္းမရႈပ္တဲ့ ကိစၥ ပဲ " ..
ေျခကလိမ္မ အက လိုု က်ေနာ္ ပတ္ရႈပ္ခဲ့တဲ့ ဇာတ္လမ္းေတြေၾကာင့္ သူမ စိတ္ညစ္ခဲ့ရတယ္။ ငိုုခဲ့ရတယ္။
သူမ က်ေနာ့္ကိုု သိပ္ခ်စ္တယ္ေလ ..
"ေမာင္ ရယ္ ပံုု႕ ေတာင္းပန္ပါတယ္.. အဲ့လိုုေတြ မလုုပ္ပါနဲ႕" ..
သူမ ရင္ဘတ္ထဲကိုု က်ေနာ္ မျမင္ခဲ့ဘူး ..။
ျမဳပ္ေလ နစ္ေလ. ရာသီစာေတြဆီကိုု က်ေနာ္ တဲ့တဲ့တိုုးခဲ့တယ္။ မိုုက္မိုုက္ကန္းကန္း နဲ႕ "ငါ ေပ်ာ္ပါတယ္" လိုု႕ ထင္ပီး.
ေနာက္ဆုုတ္ဖိုု႕ ေမ့ခဲ့တယ္..။ ရွင္းရွင္းေျပာရရင္.. သူမအေပၚကိုု သစၥာမရွိခဲ့ဘူး။

တကယ္တမ္း သူမကိုု ဘ၀ထဲက ဆံုုးရံႈးရေတာ့မယ္ ဆိုုတာလဲ သိလိုုက္တဲ့ အခါမွ.. က်ေနာ္ ရူးမတတ္ တုုန္လႈပ္ခဲ့တယ္။
ဆုုပ္ကိုုင္ထားခဲ့တဲ့ သံေယာဇဥ္ေလး လြတ္က်သြားမွာ. က်ေနာ္ သိပ္ေၾကာက္ခဲ့တယ္..
ေနာက္ဆံုုးထြက္မယ့္ ရထားကိုု ေနာက္က်သြားတဲ့ ခရီးသည္.. ခင္မ်ားတိုု႕ ျမင္ဖူးလား..။
အခ်ိန္ေတြရွိတုုန္းက ေပ်ာ္ပါးေနပီး.. တကယ္လက္လႊတ္ရေတာ့မယ္ ဆိုုတာကိုု သိေတာ့မွ ရတဲ့ ေနာင္တမ်ိဳး ..
ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ .. နတ္ေတြ သၾကားနဲ႕ ေပါက္ေတာင္ . ခ်ိဳမလာ ဘူး ..။
ထပ္ရွင္းရွင္းေျပာရရင္ .. သိ ပ ္ ခ ါး တ ယ ္ .. ။


"ေမာင့္ကိုု ပံုု႕ သိပ္ခ်စ္ပါတယ္ .. ဒါမယ့္ စိတ္လဲ နာတယ္"
"..."
"ပံုု႕ ဆံုုးျဖတ္ထားပီးပီ.. ပံုု႕ .ေမာင့္ဆီ ဘယ္ေတာ့မွ ျပန္မလာေတာ့ဘူးလိုု႕ "
"..."

အက်င့္ပ်က္ျပားေနတဲ့ ေယာက်္ားတစ္ေယာက္ကိုု သူမ ထားခဲ့တာ ျဖစ္သင့္တယ္ေလ။
က်ေနာ္ က်န္ ေန ခဲ့ တယ္ ။
" ေမာင္ ေတာင္းပန္ပါတယ္ "
"..."

အက်ယ္ျပန္႕ဆံုုးေသာ အရာေတြမွာ ေထာင့္ခ်ိဳး မရွိဘူးတဲ့ ။
က်ေနာ့္ ရဲ႕ ကိုုယ္ေရးကိုုယ္တာ ေထာင့္ခ်ိဳးေတြကလဲ က်ေနာ့္ရဲ႕ မက်ယ္ျပန္႕မႈေၾကာင့္ပဲ ျဖစ္ပါလိမ့္မယ္။

နတ္ေတြငိုုလိုု႕ မိုုးရြာ တာမ်ားလား..။
မိန္းခေလးေရ
ေနာက္ထပ္ မစိမ္းစိုုနိုုင္ေတာ့တဲ့ ေတာအုုပ္လိုု
ငါ မီးေလာင္ခဲ့တယ္ ။
ခုုေတာ့.. အရာရာဟာ ဗလာ ။


က်ေနာ္ ယံုုၾကည္တယ္ေလ။ လမင္းရဲ႕ ဆြဲအားေၾကာင့္ မ်က္စိတစ္ဆံုုးပင္လယ္ေရေတာင္ တက္ခ်ည္ က်ခ်ည္ ျဖစ္ေသးတာပဲ။
က်ေနာ့္ရဲ႕ အလင္းနတ္သမီး . သူမေၾကာင့္
က်ေနာ့္ ေထာင့္ခ်ိဳးေတြကိုု က်ယ္ျပန္႕ နိုုင္ရမွာေပါ့။


အဲ့ဒီ မ်က္၀န္းနက္နက္ေတြနဲ႕ လမင္းေလးက ... က်ေနာ္ သိပ္ျမတ္နိုုးတဲ့ မိန္းခေလးေပါ့ ။

1 comment: